Halk Edebiyatı Ve Başlıca Özellikleri

Türklerin tarih sahnesine çıkmasıyla birlike oluşan, Anadolu’ya iyice yerleşmeleriyle de (13.yüzyıldan itibaren) doruk noktasına ulaşmaya başlayan ve alt dallara ayrılan edebiyat geleneğine Türk halk edebiyatı denir. Bu edebiyat türü kendi içinde de 3’ayrılmaktadır. Bunları ve özelliklerini kısaca şöyle sıralayabiliriz.

1. Anonim Halk Edebiyatı: Maniler, atasözleri, ortaoyunları, türküler, ninni ve destanlar bu gruba girmektedir. En belirgin özellikleri söyleyenlerin belli olmaması halka mal edilmiş olmasıdır.

2. Tekke Edebiyatı: Tasavvuf edebiyatı da denen bu grupta Dini konular, insan sevgisi, Allah sevgisi konuları hakkında eserler verilmiştir. Eserler genelde tekke ehli ve dervişler tarafından icra edilmiştir.

3. Aşık Edebiyatı: aşk, ölüm, hasret, ayrılık gibi duygusal konular, doğa sevgisi, yiğitlik ve zamandan şikayet işlenmiştir. Koşma, koçak ve ağıtlar bu gruba girer.

Halk Edebiyatının Genel Özellikleri

* Şiirler çoğu zaman saz eşliğinde söylenir.

* Şiirler doğaçlama olduğundan derin bir anlam kusursuz bir biçim görülmez.

* Genelde hece ölçüsüyle söylenirler.

* Nazım birimi dörtlüktür.

* Türkü ve ninnilerde üçlü, beşli söyleyişler görülebilir.

* Dili, halk dilidir. Bu dilin öz Türkçe olduğu söylenemez.

* Daha çok yarım kafiye ve redif kullanılmıştır.

* Söyleyişlerde doğa ile iç içe olmaktan kaynaklanan bir somutluk hâkimdir.

Türk Halk Edebiyatı’nın Türk Edebiyatı içindeki yerini de aşağıdaki gruplamadan görebiliriz.

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir